Kroniki Starej Galaktyki

Kroniki te mają zachować pamięć o świecie, który istniał przed Exodusem.

Minęło wiele stuleci od dnia, w którym nasi przodkowie zostali wyrwani ze swojej galaktyki i znaleźli się w Averith. Przybyli tutaj jako przedstawiciele różnych tradycji, społeczeństw i kultur. Przywieźli ze sobą własne przekonania, wiedzę, konflikty oraz pamięć o światach, do których nie mogli już powrócić.

Stara Galaktyka nie była jedynie miejscem zmagań Jedi i Sithów. Tworzyły ją niezliczone ludy, państwa, religie, zakony i cywilizacje. Rozwijały się w niej nauka i sztuka, powstawały potężne republiki i imperia, a całe pokolenia kształtowały swoje życie bez bezpośredniego związku z dawnymi sporami użytkowników Mocy. Jedi i Sithowie zajmują szczególne miejsce w naszej historii, ponieważ to członkowie tych tradycji uczestniczyli w Exodusie. Nie mogą jednak przesłaniać świata, którego sami byli tylko częścią.

Nie odziedziczyliśmy tej historii w całości. Jej fragmenty przybyły na dziewięciu okrętach, a następnie zostały rozproszone pomiędzy osady, rody i szkoły, które przez długie stulecia nie potrafiły utrzymać ze sobą stałej łączności. Ocalałe archiwa ulegały uszkodzeniu, świadectwa zmieniały się w przekazy ustne, a pojęcia niegdyś powszechnie rozumiane stawały się nazwami pozbawionymi znaczenia.

To, co dla uczestników Exodusu było żywą pamięcią, dla ich potomków stawało się opowieścią. Okręty zmieniały się we wraki, przedmioty w relikty, a wydarzenia historyczne w legendy. Wraz ze śmiercią kolejnych świadków bezpowrotnie znikały słowa, których nikt wcześniej nie zdążył utrwalić.

Nadszedł czas, aby zebrać zachowane świadectwa i spisać historię świata naszych przodków, zanim jej pozostałości zostaną całkowicie zniszczone albo zapomniane. Nie po to, aby odtworzyć dawną galaktykę ani bezkrytycznie przyjąć jej obyczaje. Zachowujemy tę wiedzę, ponieważ bez niej nie zrozumiemy Exodusu, ludzi, którzy go przeżyli, ani własnego początku.

Nie jesteśmy sędziami wszystkich pokoleń, które nas poprzedziły. Łatwo oceniać ich decyzje, znając następstwa, których oni sami nie mogli przewidzieć. Równie łatwo przemilczeć ich błędy w imię szacunku dla przodków. Kroniki muszą oprzeć się obu pokusom. Pamięć bez krytycznego namysłu staje się kultem, a krytyka pozbawiona pamięci — pychą.

Nie wszystko uda się odzyskać. Wiele zapisów jest niepełnych, część świadectw pozostaje ze sobą sprzeczna, a niektóre opowieści przetrwały jedynie w przekazach kolejnych pokoleń. Zadaniem Archiwisty nie jest ukrywanie tych braków pod dobrze brzmiącą opowieścią. To, co wiemy, należy zachować. To, czego jedynie się domyślamy, należy wyraźnie oznaczyć. Tam zaś, gdzie nie pozostało nic poza ciszą, musimy mieć odwagę pozostawić puste miejsce.